ბოლო პერიოდის განმავლობაში, გლობალურ ფინანსურ ბაზრებზე მკაფიოდ შეიმჩნევა ტენდენცია, რომ გრძელვადიანი სახელმწიფო ობლიგაციები სულ უფრო ნაკლებად იზიდავენ ინვესტორებს. ობლიგაციების ფასები მცირდება, ხოლო საპროცენტო განაკვეთები იზრდება, რაც როგორც მთავრობების, ისე კერძო სექტორისთვის სესხის მომსახურებას აძვირებს.
მაგალითად, აშშ-ის 30-წლიანი ობლიგაციების შემოსავლიანობა 5%-ს მიუახლოვდა, იაპონიაში 20-წლიანი ობლიგაციები 1999 წლის შემდეგ ყველაზე მაღალ დონეზე ავიდა, ხოლო დიდ ბრიტანეთში 30-წლიანი გილტების მაჩვენებელი 1998 წლის ნიშნულს დაუბრუნდა. ეს იმას ნიშნავს, რომ ინვესტორები ახლა ბევრად უფრო მეტ კომპენსაციას ითხოვენ იმისთვის, რომ გრძელვადიანი ობლიგაციები თავიდან არ მოიშორონ და კაპიტალი არ გაიტანონ.
რაც ყველაზე საშიშია, ინფლაციის მატებამ და ცენტრალური ბანკების მკაცრმა მონეტარულმა პოლიტიკამ საპროცენტო ტვირთი ობლიგაციების გამომშვებებისთვის კიდევ უფრო მძიმე გახადა. ამასთან, პოლიტიკური გაურკვევლობა ასევე მნიშვნელოვანი ფაქტორია. დონალდ ტრამპის მიერ FED-ის ხელმძღვანელობის მიმართ ზეწოლამ ინვესტორებში შიში გააჩინა, რომ მონეტარული პოლიტიკა შეიძლება პოლიტიკურ ნებას დაექვემდებაროს, ეს კი ქვეყნის სტაბილურობისათვის სარისკო იქნება.
დამატებით, გასულ თვეს კომპანიებმა და მთავრობებმა ერთობლივად $90 მილიარდზე მეტის ობლიგაციები გაყიდეს, რაც ინვესტორთა მოთხოვნას სახელმწიფო ფასიან ქაღალდებზე კიდევ უფრო ამცირებს, რაც მოთხოვნა-მიწოდების მარტივი ბალანსით აიხსნება.
ამრიგად, გრძელვადიან ობლიგაციებზე მოთხოვნის შემცირება ეკონომიკური და პოლიტიკური ფაქტორების ერთობლიობით არის განპირობებული. ინვესტორებს აღარ სურთ კაპიტალის დიდი ხნით გაყინვა და იმ პოტენციური მაღალი ამონაგების ხელიდან გაშვება, რომელსაც მათ კომპანიების აქციები, ოქრო და სხვა აქტივები სთავაზობენ.
