ბლოგის ავტორია უძრავი ქონების გაყიდვების კომპანია „პროსპექტი"
სიცილიაში ერთი ჭიქა ესპრესო დაახლოებით ერთი ევრო ღირს. ზოგიერთ იტალიურ სოფელში ამავე ფასად ძველი ქვის სახლის ყიდვაც შეიძლება. ერთი შეხედვით, ეს ტურისტების მოსაზიდ რეკლამას ჰგავს, ან იმ სიახლეებს, რომელთა სათაურიც გაცილებით საინტერესოა, ვიდრე შინაარსი. სინამდვილეში, იტალიის არაერთმა მუნიციპალიტეტმა მიტოვებული სახლები მართლაც სიმბოლურ ფასად გაყიდა.
თუმცა, სანამ ბილეთების ძებნას დაიწყებთ, ღირს ერთ კითხვაზე დაფიქრება: თუ ყველაფერი ასე მარტივია, რატომ არ დგას ამ სახლებზე რიგი მთელი მსოფლიოდან?
რატომ ყიდის იტალია სახლებს 1 ევროდ?
ამ პროგრამას Case a 1 Euro ჰქვია, ანუ „სახლები ერთ ევროდ“. მის უკან რომანტიკა კი არა, საკმაოდ მძიმე სოციალური პრობლემა დგას.
ათწლეულების განმავლობაში ახალგაზრდები პატარა სოფლებიდან დიდ ქალაქებში სამუშაოდ მიდიოდნენ და უკან აღარ ბრუნდებოდნენ. შობადობაც შემცირდა. შედეგად, ბევრი ისტორიული დასახლება თითქმის დაიცალა: ქუჩებში დაკეტილი ფანჯრები, ჩამონგრეული სახურავები და სიჩუმე დარჩა.
მეპატრონეებისთვის ასეთი სახლები ტვირთად იქცა. იტალიაში უძრავ ქონებაზე გადასახადი მაღალია, ფულის გადახდა კი შენობაში, სადაც არავინ ცხოვრობს და რომლის გაყიდვაც შეუძლებელია, აზრს კარგავს. ამიტომ ბევრმა მესაკუთრემ ქონება მერიას გადასცა. მუნიციპალიტეტებმა კი სახლები ერთ ევროდ გამოიტანეს გასაყიდად, ოღონდ ერთი პირობით: ახალმა მფლობელმა სახლი უნდა გაარემონტოს და სოფელში სიცოცხლე დააბრუნოს.
რას ყიდულობთ სინამდვილეში
თუ გგონიათ, რომ ერთ ევროს გადაიხდით, გასაღებს აიღებთ და იმავე საღამოს აივანზე ღვინოს დალევთ, იმედი მალე გაგიცრუვდებათ. ამ სახლების უმეტესობას ოფიციალურად ასეთი სტატუსი აქვს: inagibile, ანუ საცხოვრებლად უვარგისი.
ზოგიერთში ათწლეულებია, არავის უცხოვრია. წყალი და დენი არ არის, სახურავი ხშირად თავიდან ბოლომდე შესაცვლელია, კედლები კი გასამაგრებელი. მარტივად რომ ვთქვათ, ერთ ევროდ სახლს კი არა, სარემონტო პროექტს ყიდულობთ, და ხშირად საკმაოდ დიდს.
რას მოითხოვს მერია
სიმბოლურ ფასს თან ახლავს ვალდებულებები, რომლებსაც მყიდველი ადგილობრივი ხელისუფლების წინაშე იღებს:
საგარანტიო დეპოზიტი: ყიდვისას მერიის ანგარიშზე თანხა უნდა შეიტანოთ, როგორც წესი, 2 000-დან 10 000 ევრომდე.
ვადა: სახლის გასარემონტებლად და საცხოვრებლად ვარგისად ქცევისთვის, ჩვეულებრივ, 1-დან 3 წლამდე გეძლევათ.
თუ სამუშაოებს დროულად დაასრულებთ, დეპოზიტს სრულად დაგიბრუნებენ. თუ საქმე გაჭიანურდა ან საერთოდ მიატოვეთ, მერია თანხას იტოვებს, ხოლო სახლი შეიძლება ისევ მუნიციპალიტეტს დაუბრუნდეს.
როგორ გამოიყურება ეს პრაქტიკაში
პროგრამას წარმატების ისტორიებიც აქვს. ყველაზე ცნობილი მაგალითი სიცილიის პატარა ქალაქი სამბუკა დი სიცილიაა (Sambuca di Sicilia). იქ რამდენიმე ათეული სახლი გაიყიდა და ქალაქი, რომელიც ნელ-ნელა ქრებოდა, ისევ გამოცოცხლდა: გამოჩნდნენ ახალი მცხოვრებლები, ტურისტები და პატარა ბიზნესები.
თუმცა ციფრები ხშირად შოკისმომგვრელიცაა. ამერიკელმა მერედით ტაბონემ სამბუკაში ერთ ევროდ ნაყიდი სახლის აღდგენაში საბოლოოდ 475 000 დოლარზე მეტი ჩადო. რა თქმა უნდა, ყველა ასეთ მასშტაბს არ გეგმავს, მაგრამ ყველაზე მარტივი რემონტიც კი, ნებართვებისა და ხელოსნების ხარჯების ჩათვლით, საშუალოდ 30 000-დან 100 000 ევრომდე ჯდება.
მაშ, ღირს თუ არა?
იტალია სახლებს უფასოდ არ არიგებს. ეს უფრო გარიგებაა: სახელმწიფო გაძლევთ კედლებს თითქმის უფასოდ, სანაცვლოდ კი ითხოვს თქვენს დროს, ფულსა და მოთმინებას, რომ მიტოვებული სოფელი ისევ ცოცხალი გახდეს. ვისაც ეს სამივე აქვს, მისთვის ეს შეიძლება ცხოვრების საუკეთესო გადაწყვეტილება აღმოჩნდეს. დანარჩენებისთვის კი ჯობია, ერთი ევრო ისევ ესპრესოში დახარჯონ.
