2026 წლის დადგომასთან ერთად, მსოფლიო პოლიტიკური ლანდშაფტი მკვეთრად გამოხატული პოლარიზაციით და ამომრჩეველთა მზარდი სკეპტიციზმით ხასიათდება. Morning Consult-ის უახლესი მონაცემები, რომლებიც 2025 წლის მიწურულის მდგომარეობას ასახავს, ნათლად აჩვენებს, რომ გლობალური ლიდერების უმრავლესობისთვის მოსახლეობის მხარდაჭერის შენარჩუნება სულ უფრო რთული გამოწვევა ხდება. კვლევის მიხედვით, რომელიც Visual Capitalist-მა გამოაქვეყნა, მსოფლიოს წამყვანი დემოკრატიების ლიდერთა უმეტესობა „ნეგატიურ ზონაში“ იმყოფება, რაც იმას ნიშნავს, რომ მათი საქმიანობით უკმაყოფილო მოქალაქეების რაოდენობა აჭარბებს მხარდამჭერთა რიცხვს. მიუხედავად ამისა, რეიტინგის სათავეში მყოფი რამდენიმე ფიგურა ახერხებს პოლიტიკური გრავიტაციის კანონების დარღვევას და ნდობის მაღალი მაჩვენებლის შენარჩუნებას.
მსოფლიოს ყველაზე რეიტინგული ლიდერების სიას კვლავაც ურყევად უდგას სათავეში ინდოეთის პრემიერ-მინისტრი ნარენდრა მოდი, რომლის მოწონების რეიტინგი 71%-ს შეადგენს. მიუხედავად იმისა, რომ ეს მაჩვენებელი წინა პერიოდებთან შედარებით ოდნავ შემცირებულია, მოდი რჩება ერთადერთ ლიდერად მსხვილ ეკონომიკებს შორის, რომელიც ასეთ მასშტაბურ და მყარ ნდობას ფლობს.
რეიტინგის მეორე საფეხურზე იაპონიის ახალი ლიდერი, სანაე ტაკაიჩი გვევლინება 61%-იანი მხარდაჭერით. მისი მაღალი რეიტინგი დიდწილად განპირობებულია ე.წ. „თაფლობის თვის“ პერიოდით, რომელიც ახალი ხელისუფლების მოსვლას ახლავს ხოლმე, განსაკუთრებით ხანგრძლივი პოლიტიკური სტაგნაციის შემდეგ.
მას მცირედით ჩამორჩება სამხრეთ კორეის პოლიტიკური ფიგურა ლი ჯე-მიუნგი, რომლის რეიტინგი 56%-ს აღწევს, რაც აზიის რეგიონში ლიდერებისადმი ნდობის შედარებით მაღალ ტენდენციაზე მიუთითებს.
განსაკუთრებით საინტერესოა არგენტინის პრეზიდენტის, ხავიერ მილეის პოზიცია, რომელიც 55%-ით მეოთხე ადგილს იკავებს. მილეის პოპულარობა ფენომენალურია იმის გათვალისწინებით, რომ ქვეყანა მძიმე ეკონომიკურ რეფორმებსა და მკაცრი ეკონომიის პოლიტიკას გადის.
ხუთეულს ასრულებს კანადის ახალი პოლიტიკური იმედი მარკ კარნი, რომლის 48%-იანი რეიტინგი აშკარა კონტრასტია მისი წინამორბედის დაბალ მაჩვენებლებთან. ეს მონაცემები მიგვანიშნებს, რომ ამომრჩეველი 2026 წლისთვის უპირატესობას ან გამოცდილ სტაბილურობას ანიჭებს, ან რადიკალურ, ახალ მიდგომებს, რომლებიც ძველი სისტემის ალტერნატივად აღიქმება.
ამ დადებითი ტენდენციების ფონზე, რეიტინგის ქვედა ნაწილი პოლიტიკური კრიზისის სურათს ხატავს, სადაც განსაკუთრებით ევროპული ქვეყნების ლიდერები დომინირებენ. რეიტინგის ყველაზე დაბალ საფეხურზე საფრანგეთის პრეზიდენტი ემანუელ მაკრონი იმყოფება, რომლის მოწონების მაჩვენებელი კატასტროფულ 13%-მდეა დაცემული. საფრანგეთში არსებული სოციალური დაძაბულობა და პოლიტიკური ჩიხი მაკრონს ყველაზე ნაკლებად პოპულარულ დასავლელ ლიდერად აქცევს.
ანალოგიურად მძიმე მდგომარეობაშია დიდი ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრი კირ სტარმერი, რომლის რეიტინგი მოკლე დროში 23%-მდე დაეცა. სტარმერის შემთხვევა კლასიკური მაგალითია იმისა, თუ რამდენად სწრაფად შეიძლება გაქრეს საარჩევნო ეიფორია რეალური მმართველობის სირთულეებთან შეჯახებისას.
2026 წელს მსოფლიო ლიდერების მთავარი გამოწვევა არა მხოლოდ ეკონომიკური მართვა, არამედ მოსახლეობასთან გაწყვეტილი კომუნიკაციის აღდგენა იქნება. მაშინ, როდესაც ნარენდრა მოდი და ხავიერ მილეი ახერხებენ საკუთარი ნარატივის ეფექტურად მიწოდებას, ევროპული სახელმწიფოების მეთაურები ნდობის სერიოზულ დეფიციტს განიცდიან, რაც მომავალი წლის პოლიტიკურ დღის წესრიგს კიდევ უფრო არაპროგნოზირებადს ხდის.
