2024 წელს საქართველოს მოსახლეობა ძირითადი სასურსათო პროდუქტების ნახევარზე მეტს ადგილობრივად ვერ აწარმოებდა. "საქსტატის" მონაცემებით, პროდუქტების უმრავლესობაში თვითუზრუნველყოფის მაჩვენებელი 50%-ზე დაბალია.
კარტოფილი, ყურძენი, თხის და ცხვრის ხორცი - მხოლოდ ეს არის ის 3 პროდუქტია, რომლის თვითუზრუნველყოფის მაჩვენებელი 100%-ს აღემატება. სხვა საკვებს კი იმდენად მცირე რაოდენობით ვაწარმოებთ, რომ სასურსათო მოხმარებისთვის მისი იმპორტი გვჭირდება.
მაგალითად, ხორბალს, რომელიც საქართველოში სტრატეგიულ პროდუქტად ითვლება, მხოლოდ 22%-ს ვაწარმოებთ. სიმინდის შემთხვევაში მაჩვენებელი - 79% (2023 წელს 70% იყო); კარტოფილი - 107% (2023 წელს 87%); ბოსტნეული - 52% (2023 წელს - 52%); ყურძენი - 172% (2023 წელს - 236%); ფრინველის ხორცი - 30% (2023 წელს 32%); რძე და რძის პროდუქტები - 74% (2023 წელს - 75%); კვერცხი - 96% (2023 წელს 93%); ხორბალი - 22% (2023 წელს 22%); ხორცი - 47% (2023 წელს 47 %); მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვის ხორცი - 74% (2023 წელს 74%); ღორის ხორცი - 52% (2023 წელს 46%); ცხვრის და თხის ხორცი - 104% (2023 წელს 100%).
საქსტატის ბოლო მონაცემებით, 2025 წლის პირველ კვარტალში საქართველომ 425.3 მლნ დოლარის სურსათი იყიდა, ეს კი წინა წლის ანალოგიურ პერიოდთან შედარებით თითქმის 20%-ით მეტია. რატომ ვერ ვახერხებთ ადგილობრივი მოთხოვნის დაკმაყოფილებას და რა გვჭირდება სურსათის თვითუზრუნველყოფის კოეფიციენტის ზრდისთვის?
სტუმრები: რევაზ ვაშაკიძე - “ჩირინას” დამფუძნებელი;
ლევან სილაგავა - მეხორბლეთა ასოციაციის ხელმძღვანელი;
გოჩა ცოფურაშვილი - სოფლის მეურნეობის დარგის სპეციალისტი
