ინდოეთი, როგორც მსოფლიოს ერთ-ერთი ყველაზე სწრაფად მზარდი საავიაციო ბაზარი, სერიოზული გამოწვევის წინაშე დგას: მზარდი მგზავრთნაკადის დასაკმაყოფილებლად ადგილობრივმა ავიაკომპანიებმა 1,500-მდე თვითმფრინავი შეუკვეთეს, თუმცა გლობალური გიგანტების, Boeing-ისა და Airbus-ის მიწოდების შეფერხებებმა ქვეყანას საკუთარი წარმოების დაწყებისკენ უბიძგა.
ამ ამბიციის განსახორციელებლად ინდოეთმა რუსეთთან SJ-100 ტიპის სამგზავრო ლაინერების ადგილზე წარმოების შესახებ შეთანხმება გააფორმა, რაც დელის მიერ „თამაშის წესების შემცვლელ“ ნაბიჯად ფასდება.
მიუხედავად იმისა, რომ ეს პროექტი ინდოეთისთვის საკუთარი ავიამშენებლობის განვითარების პრაქტიკული გზაა, მას თან სდევს სერიოზული რისკები, მათ შორის დასავლური სანქციები, რომლებმაც რუსულ თვითმფრინავებს ნაწილების მიწოდება შეუწყვიტა და საერთაშორისო სერტიფიკატები დააკარგვინა.
ისტორიულად ინდოეთს სამგზავრო თვითმფრინავების შექმნის არაერთი მცდელობა ჰქონდა, მათ შორის პროექტები Saras და RTA, თუმცა კადრების დეფიციტის, სუსტი საწარმოო ეკოსისტემისა და ტექნიკური ხარვეზების გამო, ქვეყანამ მხოლოდ მცირე ზომის საწვრთნელი და სამხედრო ხომალდების გამოშვება შეძლო.
რუსული SJ-100-ის პროექტი ახლა საუკეთესო შანსად მიიჩნევა, რადგან ინდოეთის პროექტები დასრულებისგან ჯერ კიდევ შორსაა. საბოლოო ჯამში, ინდოეთის საავიაციო მომავალი დამოკიდებულია იმაზე, რამდენად სწრაფად შეძლებს ქვეყანა უცხოურ ტექნოლოგიებთან ინტეგრირებას და საკუთარი საწარმოო ჯაჭვის გამართვას, მაშინ როცა ავიაციის სექტორში პრობლემას არა მხოლოდ თვითმფრინავების ნაკლებობა, არამედ კვალიფიციური პერსონალის დეფიციტიც ქმნის.
