ავტორი: ფადი ასლი
საქართველო გზაგასაყარზე დგას. წლების განმავლობაში, ევროკავშირის წევრობის ოცნება შთააგონებდა მის ხალხს და ჰპირდებოდა უკეთეს მომავალს ძველი ჩრდილებისგან თავისუფალ გარემოში. მაგრამ ახლა, უფრო მეტად, ვიდრე ოდესმე, ევროკავშირში რაც შეიძლება მალე გაწევრიანება არ არის მხოლოდ მიზანი, ეს აუცილებლობაა. ევროკავშირი ყალიბდება მძლავრ ეკონომიკურ ძალად, რომელიც ერთიანდება საშუალო ზომის ქვეყნებთან ერთიანი ბაზრის შესაქმნელად, რაც ამცირებს ამერიკის შეერთებულ შტატებზე დამოკიდებულებას.
ეს ცვლილება ქმნის ნამდვილ ეკონომიკურ გიგანტს კონტინენტზე და საქართველო ვერ მისცემს თავს უფლებას, თამაშგარე მდგომარეობაში დარჩეს. ევროკავშირი საქართველოს განვითარებისა და სტაბილურობისთვის ბევრად მეტს სთავაზობს, ვიდრე აშშ-სთან კავშირებს ეს ოდესმე შეეძლო. აი, რატომ არის გაწევრიანების პროცესის დაჩქარება აბსოლუტურად საფუძვლიანი:
პირველ რიგში, შეხედეთ, რად იქცევა ევროკავშირი. ევროპელი ლიდერები აქტიურად მიისწრაფვიან იმისკენ, რასაც ისინი სტრატეგიულ ავტონომიას უწოდებენ. ეს ნიშნავს აშშ-ზე დამოკიდებულების შემცირებას ისეთ საკვანძო სფეროებში, როგორიცაა ტექნოლოგია, ენერგეტიკა, თავდაცვა და ფინანსები. მათ სურთ დაიცვან თავიანთი ეკონომიკები გარე ზეწოლისგან, როგორიცაა აშშ-ის არაპროგნოზირებადი პოლიტიკა დონალდ ტრამპის მსგავსი ლიდერების პირობებში.
რესურსების გაერთიანებით, ევროკავშირი და მისი პარტნიორები აყალიბებენ ერთიან, მძლავრ ბაზარს, რომელსაც დამოუკიდებლად არსებობა შეუძლია. საშუალო ძალის მქონე სახელმწიფოები, როგორც ბლოკის შიგნით, ისე მის გარეთ, ერთიანდებიან ვაჭრობის, ინოვაციებისა და უსაფრთხოების გასაძლიერებლად ისე, რომ ზედმეტად არ იყვნენ დამოკიდებულნი ამერიკაზე. ეს არ ნიშნავს სრულ გაყოფას, არამედ სიძლიერის შენებას. საქართველოსთვის ამ აღმავალი ძალის ნაწილად ყოფნა ნიშნავს შესაძლებლობების უზარმაზარ ქსელზე წვდომას, რომელსაც აშშ მასშტაბითა თუ სიახლოვით, უბრალოდ ვერ შეედრება.
ეკონომიკურად, ევროკავშირი უკვე არის საქართველოს მთავარი სავაჭრო პარტნიორი და მასზე ჩვენი მთლიანი ვაჭრობის დაახლოებით 22% მოდის. ევროკავშირში ექსპორტი ბოლო წლებში, შესაძლოა, ნელა იზრდებოდა, მაგრამ სრულუფლებიანი წევრობა გახსნიდა ღრმა და ყოვლისმომცველი თავისუფალი სავაჭრო სივრცის (DCFTA) ნამდვილ პოტენციალს, 450 მილიონზე მეტი ადამიანისგან შემდგარ ბაზარზე უკეთესი წვდომით. წარმოიდგინეთ ქართული ღვინოები, ხილი და მინერალები, რომლებიც თავისუფლად, ბარიერების გარეშე გაედინება და მილიარდობით დამატებითი შემოსავალი მოაქვს. ამას გარდა, ევროკავშირის ფონდებმა ინფრასტრუქტურის, განათლებისა და ბიზნესისთვის შესაძლოა გარდაქმნას ჩვენი ეკონომიკა.
გამოკითხვები აჩვენებს, რომ ქართველების უმეტესობა ევროკავშირს ხედავს როგორც გზას, ცხოვრების მაღალი სტანდარტებისკენ, მეტი სამუშაო ადგილისა და შვილებისთვის უკეთესი მომავლისკენ. შეადარეთ ეს აშშ-ს, სადაც სოციალური დახმარება სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი იყო, მაგრამ ახლა პოლიტიკური დაძაბულობის გამო შეჩერებულია. აშშ-მა წლების განმავლობაში გასცა მილიარდები, მაგრამ ეს არის ეპიზოდური და დაკავშირებულია კონკრეტულ პროექტებთან. ევროკავშირი კი გვთავაზობს მუდმივ ინტეგრაციას, რომელიც აშენებს გრძელვადიან კეთილდღეობას. რამდენადაც იზრდება საქართველოს ვაჭრობა რუსეთთან და ჩინეთთან, ევროკავშირისკენ გადახრა მოახდენდა ჩვენი ეკონომიკის დივერსიფიკაციას და შეამცირებდა რისკიან დამოკიდებულებებს.
უსაფრთხოება კიდევ ერთი დიდი მიზეზია სწრაფი მოქმედებისთვის. რუსეთი კვლავ ახდენს აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის ოკუპაციას, რაც ჩვენი მოწყვლადობის მუდმივი შეხსენებაა. ევროკავშირი უზრუნველყოფს ფარს საერთო თავდაცვის პოლიტიკისა და პარტნიორობის მეშვეობით, რაც აკავებს აგრესიას. გაწევრიანება მოგვცემდა ნატოს მსგავს დაცვას ალიანსის სრულ წევრობამდე ლოდინის გარეშე, რაც შორეულ პერსპექტივად ჩანს. აშშ იყო ძლიერი მოკავშირე სამხედრო წვრთნებში, მაგრამ ევროპის სტრატეგიული სწრაფვა ნიშნავს, რომ ევროკავშირი აძლიერებს საკუთარ თავდაცვას და ნაკლებად არის დამოკიდებული ამერიკულ ჯარებსა თუ გადაწყვეტილებებზე.
საქართველოსთვის ეს ევროპული ერთიანობა შეიძლება ნიშნავდეს რეალურ სტაბილურობას, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც კონტინენტი ახდენს ენერგიის წყაროების დივერსიფიკაციას რუსეთისგან თავის დასაღწევად. გაწევრიანების დაყოვნება გვტოვებს დაუცველს, ხოლო ახლავე ჩართვა უზრუნველყოფს ჩვენს ადგილს ბლოკში, რომელიც აფასებს დემოკრატიასა და მშვიდობას.
შემდეგ მოდის დემოკრატიული კუთხე. ევროკავშირის წევრობა მოითხოვს რეფორმებს, რომლებიც აძლიერებს ჩვენს ინსტიტუტებს, ებრძვის კორუფციას და იცავს უფლებებს. ბოლო დროს უკან გადადგმულმა ნაბიჯებმა, როგორიცაა მთავრობის გადაწყვეტილება მოლაპარაკებების 2028 წლამდე შეჩერების შესახებ და დიქტატორული კანონმდებლობის მიღება, შეაფერხა პროგრესი და გამოიწვია პროტესტი.
თუმცა, ევროკავშირისადმი საზოგადოების უდიდესი მხარდაჭერა აჩვენებს, რომ ხალხს სურს ეს გზა. უფრო ადრე გაწევრიანება განამტკიცებდა ამ მიღწევებს, გახდიდა ჩვენს საზოგადოებას უფრო სამართლიანსა და მედეგს. აშშ ასევე უწევს პროპაგანდას დემოკრატიას, მაგრამ ევროკავშირის მოდელი ჩაქსოვილია ყოველდღიურ ცხოვრებაში, თავისუფალი მედიიდან კანონის უზენაესობამდე. რამდენადაც ევროპა აშენებს თავის დამოუკიდებლობას, საქართველოს ხმა ამ კავშირში გააძლიერებდა ჩვენს გავლენას გლობალურად, ბევრად უფრო მეტად, ვიდრე ამას აშშ-სთან ორმხრივი კავშირები გვთავაზობს.
ზოგიერთმა შეიძლება თქვას, რომ აშშ რჩება გადამწყვეტ ძალად საქართველოს ენერგეტიკული მარშრუტებისა თუ ინვესტიციებისთვის. მართალია, ისეთ პროექტებს, როგორიცაა სამხრეთის გაზის დერეფანი, აქვს აშშ-ის მხარდაჭერა. მაგრამ ევროკავშირი დიდ ინვესტიციებს ახორციელებს მსგავს დივერსიფიკაციაში, რაც მიზნად ისახავს აშშ-ზე დამოკიდებულების შემცირებას და საკუთარი ქსელების გაძლიერებას.
საქართველოს მდებარეობა გვაქცევს საკვანძო ხიდად ევროპასა და აზიას შორის. ევროკავშირის აღმოცენებად ზესახელმწიფო სტატუსთან თანხვედრით, ჩვენ ვიკავებთ ადგილს ახალი სავაჭრო ნაკადების ცენტრში და არა როგორც პერიფერიული მოთამაშე აშშ-ის სტრატეგიებში. ეს განსაკუთრებით აქტუალურია ახლა, საერთაშორისო მშვიდობისა და კეთილდღეობის ახალი „ტრამპის მარშრუტის“ (TRIPP) ფონზე, რომელიც წარმოადგენს სტრატეგიულ სატრანზიტო დერეფანს სომხეთსა და აზერბაიჯანს შორის.
ეს მარშრუტი, რომელიც 2025 წელს აშშ-ის შუამავლობით შეიქმნა, აკავშირებს აზერბაიჯანს მის ნახჭევანის ექსკლავთან სომხეთის გავლით, სადაც განვითარების უფლებები 99 წლით გარანტირებული აქვს ამერიკის შეერთებულ შტატებს. ტრამპის სახელი მას ეწოდა, როგორც ამბიციური მიღწევა და ის სავარაუდოდ უკავშირდება მის პირად ინტერესებს პროექტიდან მოსალოდნელი ფინანსური შემოსავლების გამო.
რაც მთავარია, TRIPP ქმნის საქართველოს პირდაპირ კონკურენტს ცენტრალური აზიიდან მომავალი სატრანზიტო ნაკადებისთვის, რაც გვერდს უვლის რუსეთს, მაგრამ ასევე ამცირებს ჩვენს როლს, როგორც ძირითადი დერეფნისა. საქართველო ოდესღაც ერთადერთი საიმედო შემოვლითი გზა იყო, მაგრამ აღარ არის. ეს ნიშნავს, რომ აშშ-ს აღარ აქვს დიდი ინტერესი მხარი დაუჭიროს საქართველოს სატრანზიტო ამბიციებს და აქცენტს საკუთარ კონტროლირებად პროექტზე გადაიტანს.
გარდა ამისა, რამდენადაც ევროკავშირი ახდენს თავისი სავაჭრო მარშრუტების, ლოგისტიკის, ეკონომიკისა და ფინანსური ინტერესების კონსოლიდაციას დასავლეთისა და აზიის სხვა საშუალო ძალებთან, საქართველოსთვის შესაძლებლობა აღარ იქნება. როგორც კი ეს ეკონომიკური გიგანტი სრულად აშენდება, საქართველო რისკავს, რომ აღქმულ იქნას, როგორც არარელევანტური, მცირე მოთამაშე პროცესებს მიღმა. ევროკავშირის მადა გაფართოების მიმართ შესაძლოა გაქრეს, თუ ძალიან დიდხანს მოვიცდით, რაც დაგვტოვებს იზოლირებულს, სანამ ბლოკი აძლიერებს კავშირებს უფრო სტრატეგიულ პარტნიორებთან.
დრო ნამდვილად არ არის ჩვენს მხარეს. ევროკავშირის გარდაქმნა თვითკმარ ეკონომიკურ ძალად ახლა ხდება, რაც გამოწვეულია გლობალური ძვრებით. საშუალო ძალები ერთიანდებიან, რათა შექმნან შესაძლებლობები, რომლებიც ჩრდილავს იმას, რისი უზრუნველყოფაც აშშ-ს დამოუკიდებლად შეუძლია. საქართველოს კეთილდღეობისთვის, უსაფრთხოებისა და მომავლისთვის, ევროკავშირი უფრო გონივრული არჩევანია. ჩვენ გვჭირდება ლიდერები, რომლებიც დაუყოვნებლივ განაახლებენ მოლაპარაკებებს და დაიწყებენ რეფორმებს. ხალხი იმსახურებს ამ შანსს, რომ იყვავილოს ერთიან ევროპაში. თუ ჩვენ ამ მატარებელს გამოვტოვებთ, საბოლოოდ გავხდებით რუსეთის უმნიშვნელო სატელიტი რესპუბლიკა, რუსეთის კავკასიაში არსებული რესპუბლიკების მსგავსად.
